Een zomerdag in Den Haag

Ik wou dat Den Haag altijd zo uitgestorven was als nu. Het verkeer raast niet zo druk en opgejaagd door de straten. Er zijn geen files en je wordt niet van je sokken gereden als je een zebrapad wil oversteken. De stress die diep in de mensen zit ingebakken lijkt minder aanwezig. Kan het niet voor altijd zo blijven?

Mijn wijk ziet er in de zomer best heel vriendelijk uit. Op het pleintje verderop drink ik ’s ochtends vaak een kop koffie onder de bomen, bij Café Madeleine. Het is een café met kranten en een vriendelijke uitbater die zwijgend zijn terrasje overziet. Er zitten vaak mensen alleen, zoals ik. Ze genieten in stilte van de nieuwe dag. De tram, gevuld met een handjevol forensen en wat strandgangers, rijdt aan ons voorbij.

De onbehouwen Hollander verstoort soms het zomerse, mediterrane sfeertje wat er in de zomer heerst. Alhoewel ik al wat minder wordt uitgescholden dan in de winter, kan het ook op een mooie zomerdag voorkomen dat ik zomaar uit het niets een snauw krijg. Bijvoorbeeld van een boze mevrouw met een pitbull, een haastige jongen bij de kassa of een ongeduldige meneer op de parkeerplaats: “Wat sta je daar nou? Je ziet toch dat ik er langs moet? Waarom schiet je niet op! Kutwijf!” Ik krijg dit soort woede-uitbarstingen wel vaker over me heen. Het gebeurt meestal als ik dromerig ergens sta te niksen, een kwaliteit die helaas niet iedereen kan waarderen.

Als ik ’s ochtends met de hond door de straat loop, staat even verderop altijd een Indiase man in de deuropening te roken. Hij bekijkt mij dan an top tot teen en begroet me vervolgens met een dikke vette glimlach. Tijdens mijn ochtendwandeling eet ik altijd mijn ontbijt en het is hem kennelijk niet ontgaan: ‘Zo, jij hebt altijd een appel in je hand, he-he-he!’ ‘Ja’, antwoord ik. ‘En u altijd een sigaretje’. ’s Middags staat de man er weer (of nog steeds, dat kan natuurlijk ook) als ik langsrijd met m’n open dak. Hij roept vrolijk ‘Hé mag ik met je mee, ha-ha-ha!’, en ik pers mijn meest beleefde glimlach eruit.

Zodra het eerste zonnestraaltje verschijnt gaat hij in zijn tuin iets timmeren of zagen.”

Als ik ’s middags weer thuiskom en parkeer, hoor ik vreemde geluiden onder de auto. Het blijkt dat ik een paar blikjes energydrink heb geplet, en even later zie ik ook onder de snelbinders van mijn fiets een paar lege blikjes Red Bull zijn geklemd. Hoe zou dat werken? Een prullenbak is te veel moeite, maar gewoon op straat tiefen is kennelijk ook een brug te ver. Ik haal mijn schouders op en ga naar huis.

Eenmaal binnen besluit ik te genieten van mijn mijn verse stapel boeken. Ik installeer me op mijn balkonnetje. Het zit altijd wat ongemakkelijk als de overburen thuis zijn, want hun balkon is ongeveer op spring-afstand, maar ik doe alsof ik ze niet zie, en zij doen hetzelfde. Ik klap mijn boek open maar wordt dan weer herinnerd aan mijn onderbuurman. Zodra het eerste zonnestraaltje verschijnt, gaat hij namelijk in zijn tuin iets zagen of timmeren. Soms doet hij ook iets met een schuurmachine. Altijd heeft hij wel een uitdagend project waar hij fluitend aan werkt terwijl de crème de la crème van het Nederlandse lied uit zijn transistorradio schalmt. Vandaag werkt de buurman aan een metalen hekwerk, waar hij met een soort hamer heel hard op staat te rammen. TENG TENG TENG TENG! …..ik vlieg met jou naar de regenbo….. TENG TENG TENG TENG …we zijn omringd door een bloemento… TENG TENG TENG! Nou. Van lezen zal het wel niet komen vandaag. Ik roep naar de buurman hoelang hij nog bezig is met het hek. Hij antwoordt opgewekt dat het morgenmiddag heus wel klaar zal zijn.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *