Ans en haar vriendinnen

Nou Ans, zouden we hier ook wat kunnen drinken?”, vroeg Tine. Ze keek vragend naar haar vriendin. Ans was duidelijk de leader of the pack, de grootste durfal van deze vriendinnengroep uit Oldenzaal. Ze stonden nu met z’n achten in de Haagse kroeg die bijna leeg was op een handjevol dansende hipsters na. De muziek klonk goed en de barvrouw keek de groep vriendelijk en vragend aan: kan ik misschien iets voor jullie betekenen?

Ans en haar vriendinnen hadden vandaag genoten van Monumentendag. Ze hadden tussendoor een kopje koffie op een Haags terras gedaan, hadden allemaal apart afgerekend, 2,50 voor koffie en gebak, met een kortingsbon uit de Libelle. Vanavond zouden ze in een leuk hotelletje overnachten, met kortingsbonnen van de ANWB. Ze hadden net lekker gegeten bij een leuke Bistro, met kortingsbonnen uit de NS-Er-Op-Uit, en wilden nu nog even ‘de stad in’. Den Haag, zaterdagavond, Grote Markt: doodeng natuurlijk. Maar Ans, met het pittige kapsel en dat leuke opvallende montuur, zette zich schrap: “Kom op dames, hier ziet het er gezellig uit. We gaan naar binnen!”

Zou ik het nog in me hebben? Hoorde je ze denken”

Achterin de zaak bekeek ik het gezelschap van boven mijn La Chouffe. De dames keken verlangend naar de dansvloer. “Zou ik het nog in me hebben?” Hoorde je ze denken. Ans probeerde nog wel iets. Ze tuitte haar lippen, zette zich schrap en swingde met haar heupen een paar keer heen en weer. Tine keek jaloers naar Ans. “Durfde ik dat maar”.

De barvrouw werd een beetje ongeduldig van al die windjacks die maar niet werden uitgedaan. Het gezelschap stond nu al bijna een kwartier besluiteloos in de kroeg. Na het wijntje bij het eten waren de dames los genoeg voor nog een dansje, maar ook nog iets bestellen, aan de bar? Dat werd een probleem. Druk werd er overlegd. Apart betalen lukte nog wel op de terrassen, hier ging dat niet zo makkelijk. De gedachte dat iemand een rondje moest geven bezorgde elk van de dames acute stress. Wat nu als dat rondje niet wordt teruggegeven? Dan ben je zo 28 euro kwijt. En de trein is ook al zo duur. Nee. “Zullen we anders lekker terug naar het hotelletje gaan?” zei Ans. Er klonk een zucht van verlichting door de kroeg. “Ja, laten we dat maar doen”.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *